World map drawn in a fool’s head – 1590 (artist unknown)

1509 – Desiderius Erasmus schreef de ‘Lof der Zotheid‘ in een week tijd.
Hij kwam op het idee tijdens een lange oversteek over de Alpen, te paard.
Het boek is een lofrede van de godin Zotheid op zichzelf.
Aan een verwonderde menigte legt zij uit hoeveel de mensheid aan haar te danken heeft,
en hoe ondraaglijk, vervelend en onaangenaam het leven zou zijn zonder haar.

Ruim 500 jaar later nu – dezelfde aardbol, dezelfde menigte, dezelfde menselijke zotheid.
De substantie is veranderd maar de essentie hetzelfde gebleven: wij rennen nog steeds
rond in de tredmolens van een absurd systeem.

Veelal voel ik mij reiziger in een illusie, met de tijd als een denkbeeldige lijn waarlangs
mijn bewustzijn zich voortbeweegt terwijl ik me verplaats door de ruimte.
In hoeverre ben ik slaaf of meester van de beleving van de wereld om mij heen?

De scheidslijn tussen binnen en buiten is vaak vaag en veranderlijk.
In Wonderland ging Alice het konijnenhol in en kwam in een wereld die ze niet kende.
Doordat haar omgeving zo van schaal en uiterlijk veranderde ging ze aan zichzelf twijfelen;
Ben ik nog wel wie ik was? En wie dacht ik te zijn?
In ons dagelijks bestaan is alles aan verandering onderhevig.

Ik verlang naar een zekere grip op mijn bestaan, of op zijn minst de illusie hiervan.
Als waarschijnlijk velen met mij wens ik een verhaal dat begint en eindigt, met een min of
meer samenhangend stuk hier tussenin.

Elke dag zie ik om mij heen hoe narratief wij in wezen aangelegd zijn.
We weven verhalen om in te wonen. 

We vlechten ons stuk voor stuk een rode draad in deze (absurde) chaos.