/Vanitas
Vanitas2018-12-09T20:55:18+00:00

      De vergankelijkheid van het bestaan.

Ik zie de wereld als vol van wandelende skeletten.  Op de stoep lopen ze door mijn straat, ze doen boodschappen met mandjes,
ze rijden op paarden door de duinen.  Ze leven nog maar zijn eigenlijk ook al een beetje dood, omdat ze dat gaan.

We dartelen wat rond in het halfduister, slaan elkaar de hersens in of creperen bij het leven al in geest of lichaam.  We bouwen iets
dat ons naar de maan brengt en kijken vol ontzag naar de sterrenhemel boven ons, zoals alle generaties voor ons dat al deden.

We leven met de nacht en met de dag, bewegen met de seizoenen mee en worden geteisterd door natuurgeweld.  We klimmen,
we graven, we vechten, we vermenigvuldigen ons. We bouwen steden en leggen wegen aan.  De zin van dit alles ligt in onszelf besloten.
Zinloosheid en zingeving ademen naast elkaar in hetzelfde lichaam. Wij bedachten de vraag, wij blijven het antwoord schuldig.

Leef nu. Het moment is nu. Nu ligt tussen verleden en toekomst als steeds voortschuivend punt. Ben je er dan is het voorbij.
We dromen.  We verlangen naar toekomstige dingen. Of we kijken in heimwee terug en beleven onze herinneringen opnieuw.